Playboy

Van mijn zoon leer ik dat als je maar iets op het internet zet met Playboy of blote tetties erin de zoekmachines je ‘goed’ kunnen vinden. Bij deze dus en ook alvast mijn excuses voor deze overval. Dit blog gaat dus niet daarover maar een poging wagen om meer bezoekers te trekken wil ik toch doen. Can’t blame a girl for trying toch???

Met nog 9 dagen te gaan tot NYC 2012 ben ik in een gekkenhuis beland. ‘s Avonds mag gelukkig het dwangbuisje uit maar veel is er dan niet meer van me over. Inpakken, inpakken en nog wat inpakken en ondertussen ook nog trachten wat te werken.  We staan tot aan onze nekjes in verhuisdozen en nog NOOIT heb ik geweten wat mensen allemaal aan meuk hebben. Planten en posters mogen niet mee we hebben namelijk een kantoor van glas en je kunt moeilijk je Chagall postertje tegen het glas ranselen. Gaat dus niet gebeuren. WEL hebben we allemaal nieuwe kantoormeubelen gekregen dus de (echt) oude bureau’s gaan niet meer mee. De hele bibliotheek is al verhuisd en vanaf maandag 5 maart zijn we weer op onze ‘oude’ stek. Voor veel personeelsleden zal het nieuw zijn omdat ze nooit eerder in de Paulus Potter hebben gewerkt hebben maar er is ook nog een contingent oude garde (en dan bedoel ik dus ‘oud’) die het weer opnieuw gaan beleven. Het ziet er allemaal fantastisch uit en eigenlijk vinden we het allemaal wel spannend.

Ondertussen moet er op de Deccaweg nog een en ander gebeuren. Morgen spreken met sollicitanten voor de stagiaire posities op mijn copyright roject en vrijdag de keuken inpakken. Vandaag maar een vrije dag genomen anders gaan we echt op ons tandvlees naar NY en daar wilde ik toch nog wel een beetje puf voor hebben.

Vorige week de crematie bijgewoond van de moeder van Monique. Er waren erg veel mensen maar het was gek om zo’n carnavalskar door de straat te zien rijden terwijl je zelf onderweg bent naar het crematorium. Leven en dood zo dicht bij elkaar, maar dat is het leven nu eenmaal. Alles gaat zijn gewone gangetje terwijl je zelf stil staat bij het leven en het overlijden van in dit geval Monique’s moeder. Verdrietig maar een mooi en waardig afscheid.

Zaterdagavond  gegourmet bij Jacqueline en Peter in Muiden. Mooie plek en bijzonder gezellig. De fles prosecco kwam me te staan op een barstende koppijn zondag. Afijn, eigen schuld, dikke bult zei mijn moeder altijd in haar oneindige wijsheid.

Ik was opgegeven voor de Bedrijfshulpverlening cursus en die greep plaats in Amsterdam Noord. Er was een behoorlijk grote groep mede Stedelijkers en dat was dus lachen geblazen. Harige Harry en Annie waren de modellen (dit was het medische gedeelte) waarop geoefend moest worden voor de hartmassage en mond op mond. NATUURLIJK was ik een natuurtalent al was het alleen maar om het eigen gewicht wat ik in de strijd kan werpen om iemand de borstkast in te deuken. Toon de cursusleider werd beslist een beetje opgewonden van mijn gestamp op Harige Harry. Ik heb hem maar niet uitgelegd dat het ook iets te maken kan hebben met ‘mannenhaat’ want dan moet je weer zoveel woorden gebruiken. Toon is tenslotte een man, ik wil maar zeggen. Collega Sophie die op een slechte dag wel 50 kg weegt had het aanmerkelijk moeilijker met Harry en de Rautek greep is voor zo’n ukkie natuurlijk ook geen makkie.  Een hele leuke dag en we hebben er veel van opgestoken. Iedereen kan dus straks rustig in het museum komen en voor mijn balie neervallen. IK kom jullie persoonlijk redden. Stabiele zijligging geen enkel probleem en als het echt uit de klauw loopt werpen we je gewoon in de bakken onder de garderobe. Het gaat helemaal goedkomen.

Ondertussen voor New York nog een jazzclub geboekt. Bij Birdland gaan we de Louis Armstrong Centennial Band zien. Voor de rest gaan we het allemaal wel zien. Een beetje freewheelen vind ik ook wel fijn. Buiten de IJshockey wedstrijd het 9/11 memorial en een afspraak met oud-collega Sandra niets vastgelegd.

Volgens mij hebben we er zin in. Overigens na mijn laatste beoordelingsgesprek (ik mag blijven ) ook weer Spanje vastgelegd want het museum betaald de cursus als ik de tijd erin steek. Helemaal akkoord dus gaan we van 8 juni t/m 25 juni Spanje onveilig maken. Natuurlijk logeren we in de casita bij Monique en Albert en we gaan toch maar met de auto omdat we een “roadtrip” nou eenmaal wel leuk vinden.

Dit even voor nu. Het is waanzinnig druk maar gelukkig gebeuren er ook leuke dingen en geniet ik van alle gekte die deze gigantische operatie met zich meebrengt en proberen we de spirit bij iedereen erin te houden. Gaat goedkomen. Ik denk dat de volgende blog misschien wel uit de VS komt maar dat zien we ook nog wel.

 

Statisch.

Zo ga ik dus nu ook een beetje door het leven. Als ik door het huis loop slaat mijn hoofd te pas en te onpas ergens tegenaan en zelfs de rubberen dopjes in mijn oren knetteren als ik ga verzitten achter de computer. Het leven is niet altijd een feest en je moet je eigen feestje blijkbaar maken maar dit is te dol.De deurkrukken vallen me aan en de afzuigkap doet wat hij moet doen. Mijn haren verdwijnen in het apparaat en slechts met grote moeite kan ik me losmaken.(loseisen heet dat met prachtig Duits, want ja, OOK dat oefen ik)

De laatste keer bloggen kwam uit Spanje en doordat de moeder van Monique uitzaaiingen van borstkanker bleek te hebben, moesten we na 2 dagen stoppen met school en zijn spoorslags afgereisd naar het Nederlandse. Dat ging nog goed want er lag nog geen sneeuw.  Gelukkig was Wijbe toevallig thuis en kon hij Esmee en mij ophalen van Schiphol. Esmee heeft een nachtje hier geslapen en die hebben we donderdag naar zus Saskia in Geldermalsen gebracht.  Onverwacht thuis dus en de reden is eigenlijk alleen maar verdrietig.  Inmiddels gaat het met Albert ook niet echt goed en kunnen ze morgen niet vertrekken naar Spanje. Afwachten dus.

Het was trouwens heel leuk om naar school te gaan en VEEL Spaans te horen en te (moeten) spreken. De lessen zijn helemaal in het Spaans en alleen als we er ECHT niet meer uitkwamen werd er een engels woord gezocht maar dat kwam nauwelijks voor. Christophe onze fransman ging een verhaal doen over limpiar (schoonmaken) en werd daarbij zo opgewonden dat de fransengelsspaanse woorden over ons heen buitelden en hij uiteindelijk erbij is gaan staan. We lagen in een deuk(abolladura) en zelfs de leerkracht wist te vertellen dat haar partner in 10 jaar samenzijn slechts 4 keer had gelimpiard. Je moet maar tijd hebben dat bij te houden. In ieder geval veel geleerd en misschien nog een keer in de herhaling. Hangt natuurlijk ook allemaal van de moeder van Monique af dus gaan we dit rustig afwachten.

Ondertussen maar weer aan het werk gegaan. Iedereen hogelijk verbaasd dat het me weer eens gelukt was van een reis(je) een zooitje te maken maar ja dat is Cor………(????)

Het magazijn is bijna leeg en ondertussen bel ik voor mijn copyright werk nog steeds de hele wereld over. Ik zal nu toch echt eens tot 5 uur moeten blijven dan kan ik nog wat meer plekken bellen, met name in Amerika.

Kreeg via twitter het onderstaande plaatje binnen en ik moet zeggen, ik ben een beetje trots. Alsof ik het zelf gebouwd zou kunnen hebben. Mooi toch???

Voor nu nog even doorbijten tot 2 maart dan is  de verhuizing van de kantoren en dat is de bovenste rand op de kap. Mooi uitzicht heb je vandaar over Amsterdam. 5 Maart voor het eerst daar werken en dan vrijdag de 9de naar New York. Heb via priceline nog wel wat hotels voor onderweg gescoord. Onder andere het Marriott in Bethesda (bij Washington) en in Kill Devil Hills (zo heet het echt)het Best Western Ocean Reef Suites. Dit is op Cape Hatteras in North Carolina. Nu nog hopen op mooi weer.

Mijn gezever over het kopen van laarzen heeft niet geresulteerd in een bezoek aan Duitsland wegens tijdgebrek maar op het vliegveld van Alicante vond ik leuk bij El Corte Ingles (zo iets als de korte Engelsman???). Wat die laatsten  met mijn laarzen te doen hebben, GEEN IDEE, maar afijn ze zijn binnen en ook nog voor een leuk prijsje. Wederom is het leven goed!!!

Nu zit ik dus achter de computer. Het is een witte wereld en IK vind er niets aan. Gezemel over schaatsen en skiën en ondertussen gaat half Nederland plat op de snoet omdat het glad is. De treinen, bussen en trams doen allemaal raar en wat heb je er in vredesnaam aan. Niets toch??: Doe mij maar gewoon regen en 11 graden. DAN gaat het leven tenminste gewoon door en kun je normaal boodschappen doen. Haal nu ook telkens 2 collega’s op van het station omdat ze gips hebben dus dat zegt wel wat!!!!

Dit voor nu…

Adele???

Nee, geen blog overzangeres Adele maar over mijn persoontje, maar hierover later meer.

Was het de afgelopen weken razend druk in het museum, verhuizen is veel werk,  ik moest me ook voorbereiden op mijn studiereis naar Murcia.  Afgelopen vrijdag maar eens vrij genomen want wassen en koffertjes pakken gebeuren ook niet vanzelf en dus heb ik me daar met elan verlustig opgestart (NOT). Sloffend beweeg ik me door het gelukkig door  lieve poetser Hettie glimmende huis en tracht te bedenken wat er in die tas moet. Met mijn computebewonder de arm bel ik aan bij vriend Cor want de iMac heeft behoefte aan een update en ik dus ook. We babbelen gezellig en als Monique belt met nieuws over haar moeder gaat de Mac ondertussen door met bijwerken en bedenk ik OOK nog wat er nou toch in die tas moet. Mezelf kennende ga ik de helft wel weer vergeten maar ja, dat hoort er een beetje bij. Met de bijgewerkte Mac loop ik naar huis in de plensregen en hoop dat het in Spanje een beetje beter weer is. De tas komt uiteindelijk wel vol en samen met Jeff bedenk ik dat het zinvol is bijtijds naar bed te gaan want om half vijf gaat de wekker. Ik zet mijn telefoon de wekker van Wijbe, Jeff zet zijn telefoon en ik vraag Wijbe me om half vijf te bellen want dan is hij tochonderweg. Je kunt maar zeker zijn. Het klopt allemaal als een bus en om half vijf spring ik onder de douche, goi de laatste spullen in de toilettas en omkwart voor vijf brengt Jeff me naar Schiphol. Het is stil op de weg en even na 5 uur laat Jeff me los op Schiphol en check ik in voor mijn vlucht naar Alicante met Transavia. De gemiddelde leeftijd is 193 op deze vlucht en ik voel me superjong en springerig in de krappe stoeltjes   Transavia vervoert normaale waarschijnlijk alleen Frodo en andere hobbits want zo krap heb ik van mijn levensdagen niet gezeten. De vlucht zelf is een eitje enen even na 9 uur landen we. Net als op Schiphol is het een behoorlijk eindje lopen naar de bagagebanden en terwijl ik sta te wachten spreekt een verwarde Engels sprekende heer mij aan waar de hostessen zijn. Ik wijs hem naar de richting waarin ik denk dat ze te vinden zijn en even later staat hij weer naast me dat hij ze niet kan vinden. Ik hoef hem niet te helpen en hij loopt de andere kant uit waar die dames zeker niet zullen zijn maar ik laat het maar zo. Na de bagageband loop ik de hal in en meld telefonisch aan Albert dat ik er al ben.Hij is met Agnes en Bauke al onderweg en nadat we ons geïnstalleerd hebben bij de koffiedrinken wachten wenkt Monique die 2dagend in NL was omdat het met haar moeder niet zo goed ging. Als het hele spul compleet is gaan we inkopen doen voor het huis van A en B en zo kom je nog eens ergens!  We eten bij Fosters Hollywood want ‘s avonds zijn we uitgenodigd bij buurvrouw Ineke die een kennismakingSavond heeft georganiseerd voor A en B. Het wordt gezellig en druk en later blijkt de verwarring over mijn naam. Ik heb me voorgesteld als Corry en als buurman Andres aan zijn familieleden vraagt hoe ik heet wordt er gezegd Adele. Hij gebruikt die naam een aantal keren op mijn persoon maar als ik niet reageer (????) is bij hem de verwarring compleet. Veronica vraagt mij hoe ik heet en ik roep dus enthousiast “Corry” en  een bulderende lach is mijn deel. DAAROM reageer ik dus niet op Adele!!!! Het werd laat en het was gezellig en moe maar voldaan rollen we in bed.

Laat opgestaan en gezellig ontbeten op het terras. Jaaaaaa, het leven is goed in Spanje op 22 januari 2012. Ik lig wat in de zon want vandaag doen we rustig aan. Om 2 uur proppen we ons in Sweetie voor de rit naar  Las Palmeras in Trevillente waar we HEERLIJK gegeten hebben.  Op de terugweg het huis van A en B bekeken en nu lekker aan de hapjes en de wijn. Bijtijds naar bed want morgen moeten we naar SCHOOL!!!!

Leuk hoor ik heb mijn pennen en schrijfblok al klaar…..

 

 

Winkelen.

Toen alles nog leuk en ongecompliceerd was, winkelde ik graag. Je zou kunnen zeggen dat het bijna een hobby was. Elke zaterdag was er wel  aanleiding om de stad in te gaan voor schoenen, kleding en andere huishoudelijke benodigdheden (zoals dat zo mooi heet). Het moederschap bracht daar geen verandering in. Sterker nog kopen voor een baby is het ALLERLEUKSTE!!! Nou ja, dat vind ik dan. Kopen voor manlief was ook altijd plezierig. Ging ik de stad in voor mezelf had ik bij thuiskomst tassenvol voor de andere bewoners van ons pand. LIFE IS GOOD!!!! Maar dit was echt te gek. Niet dat ik in lorren gehuld was maar de mode volgen was er niet (meer) bij en die schoenen konden ook altijd nog wel een seizoen mee. Niet dus maar ja…….

Nadat het de afgelopen tijd zo druk was en er zoveel gebeurde besloot ik dat het nu toch maar moest gaan gebeuren dus toog ik afgelopen zaterdag met manlief DE STAD in. Gezellig altijd maar kopen HO maar. Kindlief gebeld wat hij wilde voor zijn verjaardag en dat werd ook al niks. Nee, hij hoefde geen overhemd want dat moest bij “suit supply” vandaan komen en de hemden van Alveare met de lange(re) mouwen die waren eigenlijk alleen maar irritant. #irritatiefactortje. Dus liepen we door de Bijenkorf, de Kalverstraat en de Heilige Weg waarna we de pijp aan Maarten (die niet mee was) gaven en met de tram huiswaarts gingen. Niks, nada, niente, noppes gekocht. Ja koffie met bij de Bijenkorf waar schoonzus Jantje gezellig kwam kletsen en leuten natuurlijk want daarvoor ben je daar, maar verder dus HELEMAAL NIETS.

Vandaag is het woensdag en nadat het afscheid maandag van Rebecca mijn collegaatje me zwaar viel besloot ik dan maar met mezelf en ikke naar de stad te gaan. Altijd gezellig met z’n drieën maar soms moet je de stemmen in je hoofd gewoon thuis laten. Deze keer dus ook. Door de negen straatjes gegaan nadat ik eerst al bij de Kinkerstraat was uitgestapt maar daar vond ik ook geen laarsjes. Negen straatjes altijd leuk maar niet voor hetgeen ik zoek. Nog maar weer eens naar de Bijenkorf want daar hadden we niet op de schoenenafdeling gekeken dus moest dat nu maar. Warm, druk en alweer niets van mijn gading. Ik begin het donkerbruine vermoeden te hebben dat ik misschien iets te kritisch ben…….. Alweer de Bijenkorf uit en over de Dam waar het inmiddels nat en druk met toeristen is die alles op iPads (werkelijk) en camera’s vastleggen. Het aantal (levende) beelden is ENORM. Allemaal enge types met hakbijlen, de SCHREEUW en een romeins figuur in lichtblauw (?) de Freddy Krugers slaan elkaar bijna de hersens in om maar het beste plekje op de Dam te kunnen hebben. Opvallend is dat het allemaal mannen zijn. Een boerendametje trekt heftig aan een trekzak en wordt gefotografeerd door alweer een tourist en er staan zoveel fietsen dat je over de zadeltjes zou kunnen lopen.

In de Kalverstraat overvalt me het gevoel dat het OVERAL ruikt. Zeep, parfummetjes, zweet en allerlei andere dingen die mijn neus en bewustzijn binnen dringen en hordes jongeren die volgens mij stiekem spijbelen en ook de stad ingaan. Bij Rituals ga ik met mijn (v)(p)luim aan de slag. Ik heb vluimen of nou ja, pluimen gekregen en bij Rituals mag je die zomaar gebruiken. Het zweet loopt me inmiddels tappelings langs de rug en als ik denk aan het bedrag van de vluim te zijn blijk ik nog niet eens op de helft te zijn. Ik heb de neiging om het bijltje erbij neer te gooien maar dan moet ik op een ander tijdstip toch weer terug dus bijt ik even door en zoek nog wat spulletjes uit. Succes dus 1 heel tasje heb ik al. Hoera!!!

Na mijn pancake ontbijtje krijg ik opeens trek en bij de V&D haal ik een broodje en een koffie. Terwijl ik in het restaurant zit valt het op dat er veel dames in hun eentje zitten. Die zijn waarschijnlijk ook op stap met de stemmetjes in hun bovenkamer. Een mevrouw schuin tegenover me heeft een rood lint om haar nek hangen waar een klein kerststukje aan hangt. Ik verslik me bijna in mijn broodje kip en probeer niet te staren. Ze heeft behoorlijk wat make-up op en is vast al zeventig met knalrood haar. DIT is Amsterdam en daar kan dat dus gewoon. Zij leest een boek terwijl ik over mijn iPhone contact heb met de rest van de wereld. Heerlijk toch? Bij Dungelmans op de Heilige Weg nog wat laarsjes gepast maar het is het net niet. Ik ga dus niet slagen vandaag en ik realiseer me dat ik er gewoon geen zin meer in heb. Winkelen was vroeger veel makkelijker toen ik nog wist wat ik wilde en nog een baby had. Een nieuwe baby is geen optie want daar ben ik nu te oud voor dus moet ik wachten tot dat jong van ons op dat vlak wat gaat doen.

Ik moet dus een nieuwe hobby, maar wat????????? Vissen of zo?????????

Later

ZEEP!

Natuurlijk gebruiken we zeep om schoon te worden toch?  In een beetje gezin waar we allemaal hetzelfde stukje gebruiken gaat zo’n zeepje echter niet al te lang mee. Ik heb het bewijs hier want in een razend tempo gaan we in Casa Chaos hier als een stel zeepvreters door het leven. Is het mij dus een raadsel waarom we dus televisieseries die WAANZINNIG lang duren ZEEP of SOAP moeten noemen. In de VS is 2 jaar geleden een SOAP genaamd “guiding light” gestopt na 72 jaar. Ik kan jullie verzekeren dat daar geen stukje zeep aan te pas is gekomen maar een vrachtwagen vol. Anyway, mijn punt is dus dat ik SOAP ben gaan volgen en wel om mijn vocabulaire uit te breiden. Voor het Amerikaanse hoeft dat gelukkig niet meer en is het feitje dat ik over de 72 jarige oude zeepschuit spui slechts een weetje maar………Hospital Central is een Spaanse zeep en die is bijzonder. De Spanjaarden spreken alsof ze bang zijn dat de woorden die ze gebruiken na elke zin op zijn en dus rollen de voy en estas door cyberspace en ik……ik drink het allemaal in. Kennis is macht luidt de uitdrukking en als dat zo is, is de een machtiger dan de ander maar bij mij is het de liefde voor talen die me drijft. Hospital Central heeft iets van 19 seizoenen achter de kiezen en het is me niet helemaal duidelijk of de serie nog loopt want wiki wordt niet echt bijgehouden in dit geval en op de website zelf is het allemaal ook wat wazig. Het is kommer en kwel in dit ziekenhuis. Ik geloof dat ELKE dokter het wel met elkaar heeft gedaan, er zijn verpleegsters die door engerds aangerand worden en soms loopt heet bloed over mijn bureaublad mijn slofjes in. Een Sodom en Gomorra is het. WEL heel goed voor het taalgebruik. Ik denk dat elke medische term wel is langsgekomen en mensen krijgen hele enge ziektes. Anemia franconia is zoiets, als je het in je cabeza hebt heb je het in je hoofd en cortidoides is een woord waarvoor ik ook nog geen vertaling heb gevonden. Als je embarazada bent ben je in verwachting en aangezien iedereen het met iedereen doet duikt dat woord telkens op. Evenzovele babies verdwijnen weer en bij de gemelo komt er dus een tweeling waarvan er altijd eentje iets moet overkomen. Ik leer gelukkig snel. Ze springen uit de ventana (venster) en gelukkig gaat de ene heldin in het verhaal hier niet dood aan anders was het alweer een treurig end geweest. Bij de zeep van Los Hombres de Paco gaat het niet om de ‘hombres’ maar om 2 dames die een liefdevolle relatie met elkaar beginnen waar het einde op zijn zachtst gezegd nogal gruwelijk van is en ik daaaaagen van slag was door zoveel narigheid. Het is toch wat!!!! Als de boel stagneert, wandel ik naar Mexicaanse Maria op de Financiële afdeling die mij via youtube op de iPhone door het verhaal heen loodst en met mij lacht om de barbaarse verhalen.

Voor mijn Franse behoefte is daar “St. Tropez” en “Sous le soleil”. Niemendalletjes maar het frans is prachtig. De dames en heren kunnen er wat van. De ambiance (mooi frans woord toch?) is natuurlijk ST. TROPEZ where else??? De plaatjes zijn prachtig en als ik het niet snap is daar nog altijd collega Rebecca die Duits is maar in Frankrijk heeft gewoond en die mij lustig door allerlei moeilijks loodst. Het is om je naar te lachen wat die schrijvers allemaal verzinnen. Overigens is het Frans niet geschikt voor zeep, vind ik dan, want het klinkt allemaal te serieus en te mooi.

Duits, is van een ander kaliber, ik moet zeggen dat evenals in het Spaanse ziekenhuis er in “Verbotene Liebe” goed geacteerd worden. Deze typetjes kunnen het echt. Niet allemaal natuurlijk maar de Ansgar in VL (zoals het door intimi blijkbaar liefkozend wordt genoemd) is dermate duivels dat ik me regelmatig moet beheersen om niet wat klapjes uit te delen. Wat een ontzettend naar mannetje is dat. VL gaat over Schloss Konigsbrunn en zijn bewoners met een holding en wat al niet meer en de intriges zijn wel zoooooooo ver gezocht dat het buitenaards is. Het aantal mensen dat terugkeert uit het dodenrijk is ook nogal groot en dat is in veel zeepjes zo.  Mensen die in brandende vulkanen zijn gevallen of in een snelstromende rivier die plotseling weer op de stoep staan. Intriges, intriges. Een van de betere zeepactrices uit de States, schrijft op haar blog “thank God my life is not a soap” en we moeten het zeepgebeuren dus ook maar met een korreltje badzout nemen.

Ondertussen………. gebeuren er allerlei dingen op het werk. Voor de nieuwe functie die we hebben gekregen, publieksmedewerkster ROOD, wordt ook een coördinator gezocht en ik heb besloten dat ik daar maar eens op ga solliciteren. Niet geschoten is altijd mis en ik wil het in ieder geval proberen. We hebben 2 weken geleden het nieuwe pand mogen zien voordat de pers zich erop kon storten en het was fijn om het al bijna af te zien. Nog een hoop werk te doen maar het ziet er prachtig uit en vanaf de bovenverdieping in de “badkuip” heb je een werkelijk prachtig uitzicht over de stad. Gisteravond door onze nieuwe cateringpartner het eindejaarsdiner kunnen nuttigen (wat is er in vredesnaam mis met het woord kerstdiner??) . Het was heel gezellig en we hebben heerlijk gegeten.Veel afscheid van mensen ook weer. Door pensioen en baansverandering en collega Rebecca gaat terug naar Stuttgart want daar heeft haar vriend een mooie baan gevonden. Ik zal haar missen!!! Onze OR houdt zich bezig met alle veranderingen binnen het museum en daar hebben we ook nogal wat overleg over. De dingen veranderen natuurlijk niet zo maar en we willen er nog wel wat over te zeggen hebben.

Vorige week zaterdag met Inge en Coen gegeten bij het muziekpodium. De oude Pnielkerk in de Bos en Lommer waar ik vroeger heb gewoond. Alweer lekker gegeten en het wat weer bijzonder gezellig.

Voor nu…… op naar de Kerst en Oud en Nieuw!!!!!

Ciao!!!! (dat is Italiaans dus…………..)

 

Speen ageen

Hebben we dit jaar vriend en vijand in totale verwarring gebracht door naar Spanje te gaan om vakantie te vieren, ga ik nu helemaal overboord. Met andere woorden, IK ga alweer!!!!! Ja, ja, voor een cursus wel te verstaan. Spaans dus in SPANJE. Het moet niet gekker worden. Een paar talen spreek ik wel maar ik wil toch wel graag mijn Spaans nog wat verbeteren. Hier in de flat hadden we een clubje maar dat ging vreselijk traag. Degene die ons les gaf werd ook nog eens ziek en toen gebeurde er helemaal niets en met mijn verandering in werk leek het me toch wel handig om de taal nog wat bij te spijkeren. Ik heb nog even naar de ‘nonnetjes’ gekeken in het oosten van het land maar daar kost een cursusje € 2900.- en dan moet je nog overnachten. (niet inclusief dus). Mijn blik zuidwaarts gericht – en dan bedoel ik niet naar mijn voetjes- en gezocht en gevonden taalcursussen in Spanje zelf. De prijzen waren ook nog eens bijzonder aantrekkelijk en een vliegreis was ook niet te gek duur. Monique was ook al van plan om iets in de richting van een cursus te doen en na wat heen en weer skypen en twitteren zijn de plannen gemaakt. Monique heeft contact gezocht met het Instituto Hispanico dat in Murcia zit en we kunnen elke maandag beginnen. Nu dus geboekt en gaan we 23 januari 2012 weer terug naar school. Ik heb er al veel zin in en probeer door het volgen van Spaanse soaps mijn talenkennis al wat bij te spijkeren. Ik mag bij Monique en Albert in de casita logeren en dan samen met de auto naar school. Wel even anders dan vroeger toen ik lopend en later met de fiets naar school moest. Regenponcho en schooltas mee en trappen maar! Ha, dat wordt wel even anders.  HELEMAAL LEUK!

Met mijn Mexicaanse collega Maria doe ik nu 2 keer per week tijdens haar lunchpauze Spaans en dat is leuk om te doen, alhoewel Mexicaans blijkbaar toch enigszins anders is. In Mexico doen ze niets met de vervoeging van een werkwoord in de ‘jullie’ vorm. Heeft het Spaaans 6 vervoegingen (net als wij) dan heeft het Mexicaans er 5.

Op het werk zit ik tot aan mijn schouders in copyright verhalen. De hele wereld heb ik al gebeld en gemaild. Leuk was dat toen ik dinsdag een Israëlische kunstenaar in Tel Aviv belde en hem in mijn mooiste Ivriet (Hebreeuws) vertelde geen Ivriet te spreken  en hem vroeg Engels te mogen spreken, mijn Duits/Frans/Engelse collega Rebecca van haar stoel viel.  Gieren natuurlijk. Nu nog wat andere talen, Tagalog bijvoorbeeld, een Austonesische taal die ze spreken op de Filipijnen. Welbekend (?) bij tout Hollande vanwege het nummer Anak (kind) dat een heleboel jaren geleden een hit(je) was. Het is achterlijk veel werk en google is mijn beste vriend, alhoewel sommige mensen gewoon niet terug te vinden zijn. Alsof je John Smith zoekt in Engeland en Amerika. Soms is het een speld in een hooiberg. Een gelukje is bijna dat iemand 70 jaar over langer geleden is overleden want dan vervallen copyrights en hoef je er niets meer mee en mag je doen wat je wilt. Dit geld bijvoorbeeld bijna voor Piet Mondriaan die in 1944 is overleden.  Inmiddels hebben ze ontdekt dat wij (collega Marianne en mijn persoon) weer terug zijn op het nest en worden we nog voor allerlei anders ingezet. In ieder geval ga ik met VEEL plezier naar mijn werk en geniet van alle rompslomp alhoewel de cursussen en vergaderingen best een tandje minder mogen. Cursus 360, Welcome(die echt voor een verloren dag zorgde) en ad hoc vergaderingen over van alles en nog wat.

Op het thuisfront is het wat rustiger dan op het werk. Jeff heeft waarschijnlijk een huisje gevonden. Begin december horen we daar meer van. Over aanloop hebben we niet te klagen en het familiefeest van de Vissertjes is weer vastgesteld op 1 januari 2012. Nog wat andere etentjes in het verschiet en nog wat verjaardagen. Al met al zijn we gezellig bezig en nu ga ik weer verder met mijn Spaans.

Hasta la hora (tot het moment???)

 

 

Afscheid.

Ik zal er maar ronduit vooruit komen. IK ben niet goed met afscheid in welke vorm dan ook. Hecht ik me niet veel aan plaatsen maar aan mensen dus wel. Ik heb in mijn leven al van heel wat mensen afscheid (moeten) nemen maar bij sommige was dat echt niet makkelijk.
Anyway, daar gaan we het niet over hebben. In dit geval moet ik helaas afscheid nemen van de winkel van het Stedelijk Museum. Het is niet zo dat ik mijn baan verlies. Nee ik word geherplaatst, zoals dat zo mooi heet. Wel binnen het museum maar niet meer in de winkel dus. Ik ga naar de service desk, wat inhoud dat we de ontvangst, kassa, de info en de garderobe doen. Mijn collega’s gaan mee dus daar hoef ik geen afscheid van te nemen. Had ik niet gekund want ik ben een enorme snottebel en was er waarschijnlijk in gebleven.
We hadden al een tijdje het idee dat het deze kant op zou gaan en afgelopen maandag werd het definitief. Omdat het een en ander nog onder embargo was heb ik me dus even in moeten houden maar nu dus allemaal voor het ‘eggie’. Afscheid van een fase in mijn leven die heel erg leuk is geweest, waar ik ontzettend veel heb geleerd en maakte dat ik nog altijd met een huppeltje in mijn pas naar het werk ging. Dat gaat vast ook gebeuren in de nieuwe functie. Ik ben een mensenmens dus dat gaat vast helemaal goedkomen.
Voor nu heb ik weer werk gekregen op onze kantoren in het industriegebied van Sloterdijk waar ik me bezig ga houden met de copyrights voor publicatie van afbeeldingen van  kunst op het internet.

Verder gaat het allemaal zijn gangetje wel. Afgelopen zaterdag naar Groningen geweest voor het eerst van mijn leven. De tentoonstelling van Vivian Maier  bij Noorderlicht gezien en Ruud van Empel in het Groninger Museum. Weer een hele leuke dag met Inge en Coen en heerlijk gegeten in Almere bij hen thuis.  Coen wordt steeds meer ons culi-wonder en had heerlijke gerechtjes gemaakt. Smullen geblazen dus en moe maar zeer voldaan weer terug naar de bewoonde wereld. Groningen vond ik een leuke stad (niet dat ik er heel veel van heb gezien) met veel mooie architectuur.

Zondag, was de laatste dag dat we open waren in de Paulus Potterstraat en die moest ik werken. Voor 10 uur hadden we de ambulance al bij de deur. Een beveiligster was onwel geworden en met haar hoofd op een radiator gevallen. Ambulance personeel heeft haar opgelapt en toen is ze toch maar naar huis gegaan. Om 10.10 vielen spontaan AL onze kassa’s/computers uit en was de chaos al compleet met veel mensen die nog net even een tentoonstelling wilden meepikken op de toch wat druilerige dag. De toon was gezet en het is de hele dag rommelig, gezellig en waanzinnig druk geweest. Heerlijk werken dus. Vanaf 5 uur was de entree gratis en werd er in het cafe van het museum een borrel geschonken en een hapje geserveerd. Mijn mannen zijn ook nog gekomen en het was beredruk. Afscheid (dat dan weer wel) genomen van onze vrijwilligers die volgend jaar bij de (her)opening ook weer  komen maar die we gewoon een poosje niet gaan zien en de mensen die de winkel hebben gedaan en het cafe. Afscheid (ook dat nog) van het gebouw.

Gisteren nog even samen met Marianne bijgekletst met Carline. Zij was interim winkelmanager en van haar hebben we afscheid genomen toen het tijdelijke museum op de Oosterdokskade ging sluiten en we even helemaal zonder museum zaten. Zij is mij zeer dierbaar en laat ons altijd vreselijk lachen.  Natuurlijk hadden we weer eens een locatie gevonden die toen we aankwamen pas om 4 uur openging en wij driftig hadden afgesproken voor de lunch dus uiteindelijk terecht gekomen bij Fidelio in de Beethovenstraat. Heerlijk om elkaar weer te zien.

Voor nu moet er een beetje rust in de tent komen. Jeff is nog druk bezig een huis(je) te zoeken wat nog bijna een dagtaak is in Amsterdam en wil nu toch wel graag zelfstandig gaan wonen. ‘Goed plan’ roep ik dan, nu nog de praktijk. Maar dat laatste zeg ik dan weer niet. Aan goede wil ontbreekt het niet.

Ik zeg dus ‘adieu’ ‘we’ll meet again’  ‘au revoir’  ‘tot ziens’ en er is ook nog ‘oet moan’ of zoiets maar levend met een Fries gaan we dat traject maar niet. Rare jongens die Romeinen…….eeeeeeeeeeeeh Friezen of zo.

Ik blijf op mijn blog en op mijn plek en tot snel dan maar weer…………………….toch?

Thuis

Alweer ruim een week zijn we thuis. We hebben genoten van deze trip. Bij Monique en Albert heerlijk geslapen in de casita en hoewel het wennen was aan het niet meer grijpen van de toiletrol verliep het allemaal vlekkeloos. Mooie tochten gemaakt in de omgeving en heerlijk gegeten en gekletst.
Woensdagochtend na het ontbijt vertrokken. Natuurlijk was het weer mooi weer en konden we lekker opschieten. Via booking.com hadden we een hotelletje geboekt in Agen en dat was toch iets te ambitieus bleek later want we kwamen erg laat aan. Hotel des Iles had eigenlijk “Motel Bates” moeten heten uit de Psycho film. De wat autistische eigenaresse stond ons al op te wachten (waarschijnlijk wilde zij OOK naar bed) en dirigeerde ons naar de tweede verdieping. We waren best moe en het bed was heeeeeel klein. De badkamer was van het formaat postzegel en alles piepte en kraakte. VOORAL het bed. Op een gegeven moment porde ik Wijbe omdat hij lag te snurken, bleek het de buurman vier huizen verder te zijn. Dat ging hem niet worden dus. Wat een nacht was dat zeg als we niet zo moe waren geweest hadden we erom kunnen lachen . We hadden de dame verteld vroeg te willen vertrekken dus toen we onze gesloopte karkassen het bed uitgesleurd hadden en “fris” gewassen bij de receptie stonden om te gaan ontbijten was er niemand en kwam er ook niemand. We hebben wat geroepen en een deur open geduwd maar er kwam niemand. Wij in de auto om dan maar te vertrekken en ineens verscheen ze als een spook naast de auto. Ik schrok me naar en we zijn dus terug naar binnen gegaan voor een zielig ontbijt(blijkbaar rekent booking.com niet voor je af!!!). Anyway, toen mochten vertrekken hebben we dat zo snel mogelijk gedaan. We hebben wat meer snelweg op de terugweg genomen dan op de heenreis en ‘s avonds om negen uur (donderdagavond) waren we weer thuis. Bruinverbrand en met het mooie weer aan een draadje achter ons aan slepend. Hebben we hier ook nog wat. Tenslotte hebben we dat wel verdiend!!

Inmiddels gaat alles weer zijn gangetje. Alle wassen zijn gedaan en dat waren er nogal wat en de boodschappen die zijn inmiddels alweer gedaan.Met Wijbe nog zijn vader bezocht. Ongelooflijk dat iemand zo kan verschrompelen en toch blijft adem halen.
Afgelopen zondag met Inge naar de sundaymarket geweest. Normaal gesproken is die op het terrein van de Westergasfabriek nu was hij op de Baarsjesweg. Leuk en klein met stalletjes die je normaal niet op een markt hebt.

Dinsdag ging ik weer gewoon aan het werk voor de laatste 2 weken van het museum. Op 9 oktober gaan we dicht voor de laatste ronde totdat het hele gebouw weer open gaat met het nieuwe gedeelte.
Het is ongelooflijk druk met groepen en heel gezellig. Fijn om weer terug te zijn.
Nog erg gelachen met mijn “meidenclubje”. Altijd leuk om weer bij te kletsen en te horen hoe het iedereen vergaat.
Nu dus nog een weekje Stedelijk. Zondag 9e oktober is de laatste dag en komen we allemaal bij elkaar om de deur dicht te doen, hetgeen we 8 jaar geleden ook hebben gedaan en dan afwachten wanneer we weer open gaan. Spannend!!!!

Voor nu richten we onze blik op de volgende US reis en die gaat weer naar New York. Plannen om naar Cape Hatteras te gaan en Richmond en Washington. 9 Maart vertrekken we en 31 maart weer terug.
Ik ga dus jarig zijn in de VS. Inge en Coen gaan de eerste week mee en de laatste week komt Ann uit Madison en misschien ook nog ons kind.
Gaat vast helemaal goedkomen.

Ondertussen 2

Zitten we op onze trouwdag(27) bij Monique en Albert op de bank naar de Nederlandse tv te kijken. Een paar BN-ers die flauwe grappen uithalen en zichzelf wel heel erg leuk vinden. Nu wij nog, ik ben bang dat dat hem niet gaat worden.
Gisteren met Tineke en Cor naar de markt in Mazzaron geweest en tapas gegeten op het plein. Lekker eten en gezellig mensen gekeken. ‘ ‘s middags nog even naar het zwembad en na alvast wat ingedronken te hebben naar het “kasteel” gegaan voor een afsluitend etentje. We waren er om kwart over acht en tot 10 uur waren we met z’n vieren. Grappig dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. DAAR moet je blijkbaar eerst 56 voor worden.
Heerlijk eten en omdat het een menu del dia is weet je van tevoren niet wat je krijgt maar het was uitstekend.
Terug op de camping nog even wat gedronken en toen voor de laatste keer op het luchtbedje waar ik zo lekker op geslapen heb.
Na het ontbijt en het afspoelen van de auto die onder de bomenprut zat afscheid genomen van Tineke en Cor en de neus van de auto richting Macisvenda gezonden.
Via de Garmin was het appeltje eitje en bij het huis van Monique en Albert op de toeter geramd en gingen we het hek door. Een prachtig huis hebben ze en het gastenverblijf is supermooi.
Fijn bijgekletst en heerlijk gegeten.
De wind is inmiddels wat fors geworden(volgens Albert is het allemaal mijn schuld) en we zijn dus nu naar binnen gegaan.
Het was tot nu toe een bijzondere trip. Het was heel lang geleden dat wij in Spanje waren en er is veel veranderd. De werkloosheid is enorm en er staan heel veel huizen leeg of worden niet afgebouwd. Boodschappen doen is een financieel feestje en uit eten gaan al helemaal.
Het kamperen is me erg meegevallen alleen blijf ik problemen hebben met het toilet en douche-gebeuren, alhoewel het doordat het rustig was op de camping het allemaal wat makkelijker was.
Vanavond weer op een echt bed en in een badkamer van mezelf en van Wijbe natuurlijk. Het zal wel even wennen zijn. Misschien dat ik vannacht wel met mijn rolletje toiletpapier over het terrein hier dwaal……toch??????

Ondertussen……..

Zijn we in het land van Sint Niklaas alwaar het smikkeltjes heet is. First things first though!
Nog steeds een drukte van belang in huize Visser. We zijn er nog en we hebben het leuk en druk.
Vorige week donderdagnacht zijn we om half drie vertrokken richting Spanje. Vrienden Tineke en Cor zijn hier en Monique en Albert wonen hier. Autootje ingepakt dus en op weg voor een heuse “road-trip”. Bij Parijs werd het wat druk en storten de motorrijders zich als kamikaze piloten voor je auto. KNETTERGEK, die lui, maar ja wat doe je eraan?
We zijn ook nog op de foto gezet, dus die boete zien we nog wel komen! In Perigueux ons gemeld bij de Etap voor een overnachting. Het was inmiddels 3 uur ‘ s middags en we waren best wel moe. Even door de stad gelopen en omdat we etenstijd niet zouden gaan halen met een broodje terug naar het hotel alwaar de gezusters pruts om 6 uur in elkaar storten. Ja helden op sokken zijn we! Na een best ontbijt weer op weg voor het tweede deel van onze reis. Inmiddels was het weer al heel wat beter dan in NL, wat gezien het weer in NL, niet zo heel moeilijk was- zelfs een zondvloed is beter dan het weer in NL- en gingen we via de Pyreneeën, waar ik het erg mooi vond, Spanje in op weg naar Isla Plana.
Met de nieuwe Garmin en aanwijzingen van Cor ging dat allemaal heel soepel maar een forse reis is het wel. Op de camping aangekomen lekker wat gekletst en gedronken en behoorlijk laat zochten we onze luchtbedjes op die heerlijk blijken te slapen.
En het is warm hier, ERG warm. Inmiddels zijn we bijna een week verder en hebben we allemaal leuke dingen gedaan. We zijn naar Carthagena geweest, hebben heerlijk aan het strand gelegen en hebben een tocht door de bergen gemaakt met de auto, waarbij we een prachtig klooster hebben bezocht.
Omdat ik weer eens last heb van de allergie onder mijn voeten, gaat het lopen wat moeizaam maar voor ik een jongetje ben zal dat wel weer over zijn.
Morgen gaan we richting Macisvenda want vanavond hebben we nog een etentje in het kasteel voor Tineke ‘s verjaardag.
Campingleven valt mij alleszins mee al moet ik wel elke keer als ik met mijn toiletrolletje onder mijn arm richting waterplaats ga aan de annekedote van Bert Visscher denken.
Lachen dus maar helemaal niet slecht.
Alles in Spanje is wel erg goedkoop en de mannen lachen zich een bult op weg naar het benzinestation. DAT zijn nog eens prijzen.
Uit eten is ook al zo leuk helemaal als een “menu del dia” maar iets van € 9,- kost. Kom daar in Amsterdam maar eens om.
Nu zit ik op een riante tuinstoel een blogje in elkaar te flansen en fluiten er vogeltjes om me heen. Amsterdam heeft ook vogeltjes, maar A- hebben wij geen buiten, B- heb ik geen tuinstoel en C-heb ik een ‘eigen’ toilet.
Veel mensen die hier nu zijn en nog gaan komen gaan hier overwinteren. Er is er zelfs een bij die in zijn bestelbusje een vriezer heeft van 400 liter of zo met allemaal NL spullen. Niet voor de verkoop maar voor eigen gebruik. Ik moet er niet aan denken!! When in Rome, do as the Romans do, maar dat gaat waarschijnlijk niet voor iedereen op.
Anyway, het licht gaat hier aan, aka de zon gaat schijnen, en voordat iedereen me ziet moet ik nog even met mijn toiletrolletje een uitstapje gaan maken……
Toedels