Terwijl ik voor de derde keer het verkeerslicht rechts van me op groen zie gaan sta ik te wachten. Wachten waarop……het licht voor linksaf moet ook nog eens groen worden. Dat gebeurd niet en uiteindelijk werp ik mijn fiets naar links en neem het zebrapad. Niet goedschiks dan maar kwaadschiks.
Verkeerslicht moet je zeggen volgens mijn eigenste Wijbepedia. Stoplicht is geen goed Nederlands. Het is dus faut. Jammer dan, volgens mij zegt het gros van het Nederlandse volk stoplicht maar in huize Visser kan daar dus geen sprake van zijn.
De laatste paar weken voelde ik me als een verkeerslicht. Soms het licht op groen, soms rood maar het meest oranje. Alarmfase 10. Cor alweer van het pad af. Gelukkig niet zo erg als vorig jaar maar fraai was het niet.
Veel gewerkt dus en het allemaal maar een beetje laten gaan. Steun van collega’s die Cor toch echt niet herkennen, sterker nog Cor herkent Cor niet. WAT doet dat mens toch??? IK heb dus geen idee. Het zal de overgang wel zijn roep ik en dat geloof ik toch echt. Er is HELEMAAL geen reden om zo van het pad af te zijn. Alles gaat goed.
Jeff is afgestudeerd (zou het dat zijn denk ik nog?)
Hij heeft leuk werk (dat kan het dus ook niet zijn)
We doen nog wel eens wat leuks (misschien TE leuk?)
Wijbe is lekker met zijn fotografie bezig (ook al geen reden dus)
Iedereen die me lief is daar gaat het goed mee ( mmmmmmmm, nee dus)
Mijn eigen werk is nog steeds super en de volgende VS reis staat in de steigers(al HELEMAAL geen reden tot janken dus!)
Onopgeloste misdaad dus. Als mijn schoonzus belt breek ik in snikken uit en gelukkig springt ze in de auto en red me van mezelf. Want dat redden dat moet wel. Mijn zus belt en zegt dat ik ALTIJD mag bellen en ik, ik verdrink mezelf in tranen en in het werk. Afleiding heb ik nodig dus kijk ik een soap die Guiding Light heet (volgens mij kent geen sterveling in NL het terwijl het 72 jaren in de VS heeft gelopen). Een prachtig zeer gechargeerd verhaal waarbij ik tegen mijn Mac kan roepen dat de mannen ‘losers’ en ‘watjes’ zijn en de dames soms bijzonder geslepen. Het lucht op en uiteindelijk voel ik me nu na 6 dagen achter elkaar gewerkt te hebben weer een beetje mens. Het is toch wat die ‘overgang”. Want dat is het toch? NIET DAN???????
Anyway, de wereld heeft verder niets hiervan gemerkt. Het kwam niet in de krant gelukkig maar andere berichten daarentegen weer wel. Jonge mensen die overlijden en dan bedoel ik niet alleen Amy Winehouse maar al die arme mensen in Noorwegen, op een skating-ring in de VS en breek me de bek niet open over Jonny Hoes en de oude “Kraai”. Verder neemt het Stedelijk afscheid van Lucian Freud en Cy Twombly. Gelukkig beide oud geworden maar toch……….
Het huishouden ligt na zo’n selfinflicted tranendal natuurlijk ook niet geheel op schema, maar daar gaan we van de week aan werken.
Nu is dus iedereen weer een beetje bij hoop ik. Het forum bezoek ik ook weer en zelfs girotel is blij dat ik er weer ben.
Het verkeerslicht is dus nu GROEN en dat wilde ik graag zo houden mensen van de overgang. HEEL GRAAG!!!!!!
juli 25, 2011 om 2:53 pm |
Oh wat herken ik dit Corry! Dat onverklaarbare gevoel. Je voelt je niet goed maar kunt het niet uitleggen en er is ook geen reden voor. Ik weet zeker dat het de overgang is en dat scheelt weer want “dan kunnen we er toch ook niets aan doen”? Gelukkig gaat het meestal weer over. Ik had er twee weken geleden ook zo’n last van toen we uit Italië terug kwamen. Lusteloos, eetbuien, nergens zin in, prikkelbaar en emotioneel. Bah, ik voelde me als een dweil. Maar toen kreeg de moeder van Nick’s vriendin te horen dat ze kanker heeft en nog maximaal 6 maanden te leven heeft. Toen heb ik me zelf maar eens een grote schop onder mijn kont gegeven, want wat heb ik nu eigenlijk te zeuren. Ben lekker naar de sportschool geweest, heb een stukje gewandeld met Ger en heb de hele tuin vol gezet met potten vol kleurige bloemen. Nu gaat het een stuk beter.
Ik hoop dat jij je ook weer wat beter gaat voelen, want het is niet leuk om de wereld door zo’n grijze bril te zien.
Kop op meid, het komt weer goed. Binnenkort spring je weer vrolijk in het rond.
Big Hug van Marjon
juli 25, 2011 om 5:15 pm |
Ja, ook hier herkenning. Alles gaat super en toch malen die hersens eindeloos. Blij, dat je je weer wat beter voelt en ook van mij een flinke hug!
augustus 5, 2011 om 8:49 pm |
Oeps, jullie maken me bang voor als ik een paar jaartjes ouder ben …. Keep the spirit up!