Afscheid.

Ik zal er maar ronduit vooruit komen. IK ben niet goed met afscheid in welke vorm dan ook. Hecht ik me niet veel aan plaatsen maar aan mensen dus wel. Ik heb in mijn leven al van heel wat mensen afscheid (moeten) nemen maar bij sommige was dat echt niet makkelijk.
Anyway, daar gaan we het niet over hebben. In dit geval moet ik helaas afscheid nemen van de winkel van het Stedelijk Museum. Het is niet zo dat ik mijn baan verlies. Nee ik word geherplaatst, zoals dat zo mooi heet. Wel binnen het museum maar niet meer in de winkel dus. Ik ga naar de service desk, wat inhoud dat we de ontvangst, kassa, de info en de garderobe doen. Mijn collega’s gaan mee dus daar hoef ik geen afscheid van te nemen. Had ik niet gekund want ik ben een enorme snottebel en was er waarschijnlijk in gebleven.
We hadden al een tijdje het idee dat het deze kant op zou gaan en afgelopen maandag werd het definitief. Omdat het een en ander nog onder embargo was heb ik me dus even in moeten houden maar nu dus allemaal voor het ‘eggie’. Afscheid van een fase in mijn leven die heel erg leuk is geweest, waar ik ontzettend veel heb geleerd en maakte dat ik nog altijd met een huppeltje in mijn pas naar het werk ging. Dat gaat vast ook gebeuren in de nieuwe functie. Ik ben een mensenmens dus dat gaat vast helemaal goedkomen.
Voor nu heb ik weer werk gekregen op onze kantoren in het industriegebied van Sloterdijk waar ik me bezig ga houden met de copyrights voor publicatie van afbeeldingen van  kunst op het internet.

Verder gaat het allemaal zijn gangetje wel. Afgelopen zaterdag naar Groningen geweest voor het eerst van mijn leven. De tentoonstelling van Vivian Maier  bij Noorderlicht gezien en Ruud van Empel in het Groninger Museum. Weer een hele leuke dag met Inge en Coen en heerlijk gegeten in Almere bij hen thuis.  Coen wordt steeds meer ons culi-wonder en had heerlijke gerechtjes gemaakt. Smullen geblazen dus en moe maar zeer voldaan weer terug naar de bewoonde wereld. Groningen vond ik een leuke stad (niet dat ik er heel veel van heb gezien) met veel mooie architectuur.

Zondag, was de laatste dag dat we open waren in de Paulus Potterstraat en die moest ik werken. Voor 10 uur hadden we de ambulance al bij de deur. Een beveiligster was onwel geworden en met haar hoofd op een radiator gevallen. Ambulance personeel heeft haar opgelapt en toen is ze toch maar naar huis gegaan. Om 10.10 vielen spontaan AL onze kassa’s/computers uit en was de chaos al compleet met veel mensen die nog net even een tentoonstelling wilden meepikken op de toch wat druilerige dag. De toon was gezet en het is de hele dag rommelig, gezellig en waanzinnig druk geweest. Heerlijk werken dus. Vanaf 5 uur was de entree gratis en werd er in het cafe van het museum een borrel geschonken en een hapje geserveerd. Mijn mannen zijn ook nog gekomen en het was beredruk. Afscheid (dat dan weer wel) genomen van onze vrijwilligers die volgend jaar bij de (her)opening ook weer  komen maar die we gewoon een poosje niet gaan zien en de mensen die de winkel hebben gedaan en het cafe. Afscheid (ook dat nog) van het gebouw.

Gisteren nog even samen met Marianne bijgekletst met Carline. Zij was interim winkelmanager en van haar hebben we afscheid genomen toen het tijdelijke museum op de Oosterdokskade ging sluiten en we even helemaal zonder museum zaten. Zij is mij zeer dierbaar en laat ons altijd vreselijk lachen.  Natuurlijk hadden we weer eens een locatie gevonden die toen we aankwamen pas om 4 uur openging en wij driftig hadden afgesproken voor de lunch dus uiteindelijk terecht gekomen bij Fidelio in de Beethovenstraat. Heerlijk om elkaar weer te zien.

Voor nu moet er een beetje rust in de tent komen. Jeff is nog druk bezig een huis(je) te zoeken wat nog bijna een dagtaak is in Amsterdam en wil nu toch wel graag zelfstandig gaan wonen. ‘Goed plan’ roep ik dan, nu nog de praktijk. Maar dat laatste zeg ik dan weer niet. Aan goede wil ontbreekt het niet.

Ik zeg dus ‘adieu’ ‘we’ll meet again’  ‘au revoir’  ‘tot ziens’ en er is ook nog ‘oet moan’ of zoiets maar levend met een Fries gaan we dat traject maar niet. Rare jongens die Romeinen…….eeeeeeeeeeeeh Friezen of zo.

Ik blijf op mijn blog en op mijn plek en tot snel dan maar weer…………………….toch?