Speen ageen

Hebben we dit jaar vriend en vijand in totale verwarring gebracht door naar Spanje te gaan om vakantie te vieren, ga ik nu helemaal overboord. Met andere woorden, IK ga alweer!!!!! Ja, ja, voor een cursus wel te verstaan. Spaans dus in SPANJE. Het moet niet gekker worden. Een paar talen spreek ik wel maar ik wil toch wel graag mijn Spaans nog wat verbeteren. Hier in de flat hadden we een clubje maar dat ging vreselijk traag. Degene die ons les gaf werd ook nog eens ziek en toen gebeurde er helemaal niets en met mijn verandering in werk leek het me toch wel handig om de taal nog wat bij te spijkeren. Ik heb nog even naar de ‘nonnetjes’ gekeken in het oosten van het land maar daar kost een cursusje € 2900.- en dan moet je nog overnachten. (niet inclusief dus). Mijn blik zuidwaarts gericht – en dan bedoel ik niet naar mijn voetjes- en gezocht en gevonden taalcursussen in Spanje zelf. De prijzen waren ook nog eens bijzonder aantrekkelijk en een vliegreis was ook niet te gek duur. Monique was ook al van plan om iets in de richting van een cursus te doen en na wat heen en weer skypen en twitteren zijn de plannen gemaakt. Monique heeft contact gezocht met het Instituto Hispanico dat in Murcia zit en we kunnen elke maandag beginnen. Nu dus geboekt en gaan we 23 januari 2012 weer terug naar school. Ik heb er al veel zin in en probeer door het volgen van Spaanse soaps mijn talenkennis al wat bij te spijkeren. Ik mag bij Monique en Albert in de casita logeren en dan samen met de auto naar school. Wel even anders dan vroeger toen ik lopend en later met de fiets naar school moest. Regenponcho en schooltas mee en trappen maar! Ha, dat wordt wel even anders.  HELEMAAL LEUK!

Met mijn Mexicaanse collega Maria doe ik nu 2 keer per week tijdens haar lunchpauze Spaans en dat is leuk om te doen, alhoewel Mexicaans blijkbaar toch enigszins anders is. In Mexico doen ze niets met de vervoeging van een werkwoord in de ‘jullie’ vorm. Heeft het Spaaans 6 vervoegingen (net als wij) dan heeft het Mexicaans er 5.

Op het werk zit ik tot aan mijn schouders in copyright verhalen. De hele wereld heb ik al gebeld en gemaild. Leuk was dat toen ik dinsdag een Israëlische kunstenaar in Tel Aviv belde en hem in mijn mooiste Ivriet (Hebreeuws) vertelde geen Ivriet te spreken  en hem vroeg Engels te mogen spreken, mijn Duits/Frans/Engelse collega Rebecca van haar stoel viel.  Gieren natuurlijk. Nu nog wat andere talen, Tagalog bijvoorbeeld, een Austonesische taal die ze spreken op de Filipijnen. Welbekend (?) bij tout Hollande vanwege het nummer Anak (kind) dat een heleboel jaren geleden een hit(je) was. Het is achterlijk veel werk en google is mijn beste vriend, alhoewel sommige mensen gewoon niet terug te vinden zijn. Alsof je John Smith zoekt in Engeland en Amerika. Soms is het een speld in een hooiberg. Een gelukje is bijna dat iemand 70 jaar over langer geleden is overleden want dan vervallen copyrights en hoef je er niets meer mee en mag je doen wat je wilt. Dit geld bijvoorbeeld bijna voor Piet Mondriaan die in 1944 is overleden.  Inmiddels hebben ze ontdekt dat wij (collega Marianne en mijn persoon) weer terug zijn op het nest en worden we nog voor allerlei anders ingezet. In ieder geval ga ik met VEEL plezier naar mijn werk en geniet van alle rompslomp alhoewel de cursussen en vergaderingen best een tandje minder mogen. Cursus 360, Welcome(die echt voor een verloren dag zorgde) en ad hoc vergaderingen over van alles en nog wat.

Op het thuisfront is het wat rustiger dan op het werk. Jeff heeft waarschijnlijk een huisje gevonden. Begin december horen we daar meer van. Over aanloop hebben we niet te klagen en het familiefeest van de Vissertjes is weer vastgesteld op 1 januari 2012. Nog wat andere etentjes in het verschiet en nog wat verjaardagen. Al met al zijn we gezellig bezig en nu ga ik weer verder met mijn Spaans.

Hasta la hora (tot het moment???)