ZEEP!

Natuurlijk gebruiken we zeep om schoon te worden toch?  In een beetje gezin waar we allemaal hetzelfde stukje gebruiken gaat zo’n zeepje echter niet al te lang mee. Ik heb het bewijs hier want in een razend tempo gaan we in Casa Chaos hier als een stel zeepvreters door het leven. Is het mij dus een raadsel waarom we dus televisieseries die WAANZINNIG lang duren ZEEP of SOAP moeten noemen. In de VS is 2 jaar geleden een SOAP genaamd “guiding light” gestopt na 72 jaar. Ik kan jullie verzekeren dat daar geen stukje zeep aan te pas is gekomen maar een vrachtwagen vol. Anyway, mijn punt is dus dat ik SOAP ben gaan volgen en wel om mijn vocabulaire uit te breiden. Voor het Amerikaanse hoeft dat gelukkig niet meer en is het feitje dat ik over de 72 jarige oude zeepschuit spui slechts een weetje maar………Hospital Central is een Spaanse zeep en die is bijzonder. De Spanjaarden spreken alsof ze bang zijn dat de woorden die ze gebruiken na elke zin op zijn en dus rollen de voy en estas door cyberspace en ik……ik drink het allemaal in. Kennis is macht luidt de uitdrukking en als dat zo is, is de een machtiger dan de ander maar bij mij is het de liefde voor talen die me drijft. Hospital Central heeft iets van 19 seizoenen achter de kiezen en het is me niet helemaal duidelijk of de serie nog loopt want wiki wordt niet echt bijgehouden in dit geval en op de website zelf is het allemaal ook wat wazig. Het is kommer en kwel in dit ziekenhuis. Ik geloof dat ELKE dokter het wel met elkaar heeft gedaan, er zijn verpleegsters die door engerds aangerand worden en soms loopt heet bloed over mijn bureaublad mijn slofjes in. Een Sodom en Gomorra is het. WEL heel goed voor het taalgebruik. Ik denk dat elke medische term wel is langsgekomen en mensen krijgen hele enge ziektes. Anemia franconia is zoiets, als je het in je cabeza hebt heb je het in je hoofd en cortidoides is een woord waarvoor ik ook nog geen vertaling heb gevonden. Als je embarazada bent ben je in verwachting en aangezien iedereen het met iedereen doet duikt dat woord telkens op. Evenzovele babies verdwijnen weer en bij de gemelo komt er dus een tweeling waarvan er altijd eentje iets moet overkomen. Ik leer gelukkig snel. Ze springen uit de ventana (venster) en gelukkig gaat de ene heldin in het verhaal hier niet dood aan anders was het alweer een treurig end geweest. Bij de zeep van Los Hombres de Paco gaat het niet om de ‘hombres’ maar om 2 dames die een liefdevolle relatie met elkaar beginnen waar het einde op zijn zachtst gezegd nogal gruwelijk van is en ik daaaaagen van slag was door zoveel narigheid. Het is toch wat!!!! Als de boel stagneert, wandel ik naar Mexicaanse Maria op de Financiële afdeling die mij via youtube op de iPhone door het verhaal heen loodst en met mij lacht om de barbaarse verhalen.

Voor mijn Franse behoefte is daar “St. Tropez” en “Sous le soleil”. Niemendalletjes maar het frans is prachtig. De dames en heren kunnen er wat van. De ambiance (mooi frans woord toch?) is natuurlijk ST. TROPEZ where else??? De plaatjes zijn prachtig en als ik het niet snap is daar nog altijd collega Rebecca die Duits is maar in Frankrijk heeft gewoond en die mij lustig door allerlei moeilijks loodst. Het is om je naar te lachen wat die schrijvers allemaal verzinnen. Overigens is het Frans niet geschikt voor zeep, vind ik dan, want het klinkt allemaal te serieus en te mooi.

Duits, is van een ander kaliber, ik moet zeggen dat evenals in het Spaanse ziekenhuis er in “Verbotene Liebe” goed geacteerd worden. Deze typetjes kunnen het echt. Niet allemaal natuurlijk maar de Ansgar in VL (zoals het door intimi blijkbaar liefkozend wordt genoemd) is dermate duivels dat ik me regelmatig moet beheersen om niet wat klapjes uit te delen. Wat een ontzettend naar mannetje is dat. VL gaat over Schloss Konigsbrunn en zijn bewoners met een holding en wat al niet meer en de intriges zijn wel zoooooooo ver gezocht dat het buitenaards is. Het aantal mensen dat terugkeert uit het dodenrijk is ook nogal groot en dat is in veel zeepjes zo.  Mensen die in brandende vulkanen zijn gevallen of in een snelstromende rivier die plotseling weer op de stoep staan. Intriges, intriges. Een van de betere zeepactrices uit de States, schrijft op haar blog “thank God my life is not a soap” en we moeten het zeepgebeuren dus ook maar met een korreltje badzout nemen.

Ondertussen………. gebeuren er allerlei dingen op het werk. Voor de nieuwe functie die we hebben gekregen, publieksmedewerkster ROOD, wordt ook een coördinator gezocht en ik heb besloten dat ik daar maar eens op ga solliciteren. Niet geschoten is altijd mis en ik wil het in ieder geval proberen. We hebben 2 weken geleden het nieuwe pand mogen zien voordat de pers zich erop kon storten en het was fijn om het al bijna af te zien. Nog een hoop werk te doen maar het ziet er prachtig uit en vanaf de bovenverdieping in de “badkuip” heb je een werkelijk prachtig uitzicht over de stad. Gisteravond door onze nieuwe cateringpartner het eindejaarsdiner kunnen nuttigen (wat is er in vredesnaam mis met het woord kerstdiner??) . Het was heel gezellig en we hebben heerlijk gegeten.Veel afscheid van mensen ook weer. Door pensioen en baansverandering en collega Rebecca gaat terug naar Stuttgart want daar heeft haar vriend een mooie baan gevonden. Ik zal haar missen!!! Onze OR houdt zich bezig met alle veranderingen binnen het museum en daar hebben we ook nogal wat overleg over. De dingen veranderen natuurlijk niet zo maar en we willen er nog wel wat over te zeggen hebben.

Vorige week zaterdag met Inge en Coen gegeten bij het muziekpodium. De oude Pnielkerk in de Bos en Lommer waar ik vroeger heb gewoond. Alweer lekker gegeten en het wat weer bijzonder gezellig.

Voor nu…… op naar de Kerst en Oud en Nieuw!!!!!

Ciao!!!! (dat is Italiaans dus…………..)